Foto's en dagboek 2010

12-02-10

Donderdag 11 februari 2010

Donderdag 11 februari 2010

Goeie morgen, morgen, goeie dag! Goeie morgen, goeie morgen. Blij dat het vandaag weer sneeuwen mag. Goeie morgen, goeie morgen. Goeie dag, skiwedstrijd. Maak je klaar dan zijn we op tijd voor de strijd!

Bij het opstaan en het ontbijt was er maar één thema waarover er fel gesproken werd: de wedstrijd! Verscheidene dagen hebben ze er naar toe geleefd en vandaag was het dan eindelijk zo ver. De zenuwen stonden gespannen en dat was duidelijk te voelen. Vele vragen werden er gesteld over wat, hoe en waar. Iedereen sprak elkaar wat moed in maar vooral, ze spraken zichzelf moed in. De prestatiedrang kwam naar boven en pronostieken werden afgesloten. Het duurde dan ook niet lang of het eerste Lispers boekingskantoor werd uit de grond gestampt. Onze ondernemingszin blijft ook hier werken.

Tijdens de nacht viel er verse sneeuw. De piste lag er bijgevolg uitstekend bij mede dankzij het harde werk van Armani Knittel en zijn sneeuwmobiel. Een onafscheidelijk duo dat de taken perfect weet te verdelen. Aangekomen aan de piste maakte iedereen zich klaar voor de ultieme test. De twee skimonitoren kwamen niet veel later aandraven met de startnummers voor vandaag. Het geluk stond aan onze kant. De nummers 1 tot en met 16 waren voor ons en zoals je weet: de eersten zullen de eersten zijn. Niet veel later trok de lift hen voor de eerste maal naar boven. In totaal moesten er twee afdalingen gedaan worden.

3, 2, 1 start! Aan een duivelse snelheid vertrok de eerste om een richttijd neer te zetten. Daarna was het aan nummer 2 en zo tot en met 16. Stuk voor stuk werden er mooie afdalingen geskied. Er was onderlinge competitie maar evenzeer was er ook respect en aanmoediging voor elkaar. Wanneer iemand aan zijn of haar afdaling bezig was werd er van op de lift luidruchtig gesupporterd. Met resultaat want bij poging twee werden er al meer risico’s genomen. De bochten werden wat scherper aangesneden en de snelheid lag al een stuk hoger. Hier en daar werd er zelfs met de skistokken wat mee geduwd om op de rechte stukken toch nog aan snelheid te winnen. Er moest en zou gewonnen worden al was het maar van zichzelf. Wanneer iedereen klaar was, moest er nog gewacht worden op het verdicht van de jury. De lesgevers staken de koppen bij elkaar en bekeken de verschillende tijden. Buiten werd er ondertussen vol spanning gewacht. Wie zou er goud, zilver of brons gehaald hebben. Wie was er de snelste van de groep en de snelste van de klas? Vele vragen waarop ze liefst zo snel mogelijk een antwoord wilden. Wachten kan lang duren!

Wanneer de deur van de skischool openging en Clemens de piste opstapte voelde je de spanning in het hele dal. Niet veel later kwam ook Marina met de diploma’s en medailles naar buiten. Wie, wie, wie en wat?! Zeg het! Verlos ons!

Ik vertel u graag wie er goud, zilver of brons won en wie op welke plaats eindigden.

Goud: Jesse, Anke, Kaat, Charlotte, Charrie

Zilver: Kelly, Aileen, Jan, Thomas, Seppe, Aycan, Tuba, Emely, Jill

Brons: Aline, Dogan

Proficiat aan iedereen! Iedereen deed zijn uiterste best en mag fier zijn op het resultaat. Met een mooie medaille om de hals namen we afscheid van de piste en de skimonitoren. De trip naar Oostenrijk liep nu echt op zijn einde. Er restte ons nog enkel een namiddag en er diende nog heel wat te gebeuren. Souvenirs kopen, opruimen, douchen, koffers en zakken makken en vooral dicht krijgen. Allemaal teamwerk en dat was bij sommigen nodig. Voor de duidelijkheid, het douchen konden ze nog wel alleen!

Ook wachten op een bus duurt lang. Nu het tijd was om naar huis te gaan, mocht die tijd ook snel komen. We hebben hier een leuke tijd beleefd maar die is nu spijtig genoeg gedaan. Er zijn momenten die we nooit zullen vergeten en die eeuwig in ons geheugen gegrift zullen staan. Wanneer je deze onvergetelijk reis nog eens wil beleven lees er dan deze verhalen gerust nog eens op na. Hopelijk kan je er even veel van genieten als die echte tijd van toen… hou ik van jou…Oostenrijk!

Bedankt aan iedereen!

09:07 Gepost door Juf Elke, meester Kristof Permalink | Commentaren (5) | Email dit | Facebook |

10-02-10

Woensdag 10 februari 2010

Woensdag 10 februari 2010

Toen we wakker werden leek het erop alsof er tijdens de nacht een vergissing was gebeurd. De aangekondigde meters sneeuw bleken in België gevallen te zijn met 1000km file als gevolg. Is het mogelijk om even de sneeuw in de juiste richting te duwen? Niet dat het hier niet sneeuwde maar we hadden eerlijk gezegd dikke vlokken verwacht. Toch zag het hier opnieuw mooi wit. De omliggende bergen waren nauwelijks zichtbaar. De lucht was geheel opgegaan in de sneeuwwolken en mist. Even leek het erop alsof het ging opklaren maar dat was een schijnmanoeuvre. Hier hadden ze ons even goed liggen! Dit zou beslist sneeuw zijn voor een hele dag en de dikke vlokken konden nog steeds komen.

Bij het buitenstappen sneeuwde het toch harder dan je van binnen kon zien. De mist bleek gewoon een constante van kleine vlokjes sneeuw te zijn en al snel zagen we allemaal helemaal wit. De ondergrond was stevig bevroren en de wegen waren dan ook spekglad. Af en toe werd er dan ook een pauselijk gebaar gemaakt. Onze tocht bracht ons bij Gasthaus Schwarzer Adler voor een pferdeschlittenfahrt. Met een hartelijk gebaar werden we er welkom geheten. De boer opende onmiddellijk zijn staldeur en trok de pferdeschlitte persoonlijk naar buiten. Even leek het erop alsof de paarden vrijaf hadden gekregen en hij ons persoonlijk ging rondrijden. Voederen niet toegelaten! Niet veel later kwam zijn zoon met veel bellengerinkel en twee paarden het hoekje om. Zeer letterlijk natuurlijk. De twee sterke werkers werden voor de schlitte gespannen. Nog even wat brood en haver en de eerste groep kon vertrekken. Vlak voor de start kwam er nog een Grimbergse pater ons vervoegen. Hij was afkomstig van de Abdij en met enkele collega’s paters hier op sneeuwklassen. Wat een leven. Ik denk niet dat ze hier ook effectief waren voor het skiën of voor het bier. Omdat de meester, een echte fan van de Schotse single malt whiskey’s en ook wel van abdijbier is, mocht hij mee met de eerste groep. Hij bleek echter geen vaatje bij zich te hebben. Na afloop beloofde hij wel eentje fris te zetten als hij terug in België was. Altijd welkom! De anderen doken met de juf het café in met alle gevolgen van dien. Zo zou later blijken.

De tocht zelf was koud en rijkelijk met sneeuw gevuld. Gezellig samen onder het deken lieten we ons door de velden glijden. En God zag dat het goed was!

Na een half uurtje wisselden we van plaats. Wij het café in, de anderen in de slede. Twee kinderen moesten bij het verlaten van het café de juf ondersteunen. Traditie getrouw krijg je daar een Schnaps aangeboden en normaliter wordt die vakkundig doorgegeven aan de meester. Behalve vandaag. Omdat er nogal op haar vingers gekeken werd durfde ze niet anders dan de schnaps zelf meester te maken. Het vervolg kan u al wel raden. De frisse lucht zou haar beslist wel deugd doen en een rode neus had ze toch al. Ook tijdens deze rit bleef het sneeuwen. Dat geeft een tochtje met de arrenslee toch net dat tikkeltje extra.

Er was nog even tijd over en dus sprongen we snel de houtsnijderwinkel binnen voor enkele souvenirs. Een mooie maar kostelijke zaak want voor dit handwerk worden wel enkele tientallen euro’s gevraagd. Een kleinigheidje, ik bedoel dan ook echt een kleinigheidje, kost daar al gauw 4.50euro. Geen probleem, met betalen ben je er van af is het moto!

Na de middag was het al de laatste skiles. De tijd vliegt hier voorbij. Mooi op tijd meldden we ons aan bij de skimonitoren. De les kon beginnen op een piste met verse sneeuw. Er werd geskied op de grote en kleine piste maar de ankerlift daar zijn ze dit jaar niet geraakt. Geen paniek. Ze kennen ondertussen elk bultje en putje uit het hoofd en dat is niet onbelangrijk. Op de tweede piste wordt dan ook morgen de wedstrijd gehouden. Niets dan voordelen dus. Door het intensief oefenen tijdens de voorbije dagen werden er vandaag mooie bochten gemaakt en aangesneden. Persoonlijk denk ik wel dat het goed zit voor morgen. We zullen zien! Over zien gesproken. De zichtbaarheid werd steeds maar minder en minder. Het dal overtrok en het begon harder te sneeuwen. Het gerucht deed de ronde dat er tegen morgen wel 25 centimeter extra sneeuw zou gaan vallen. Hoop doet leven! Ik bid voor morgen. Zowel voor de sneeuw als voor een prachtige prestatie tijdens de wedstrijd. Laten wij bidden.

Net zoals de skiles was het ook de laatste avond hier in Elbigenalp (tenzij, u weet wel). Tijd voor een feestje! Enkele kinderen hadden een act de présence voorbereid. Voor diegenen die niets in petto hadden kwamen juf en meester met een leuke opdracht op de proppen. Wanneer deze opdrachten tot een goed einde gebracht konden worden kreeg de ganse groep een verrassing. Zo moesten er twee jongens hapjes bereiden als tussendoortje. De drie andere jongens moesten op 5 minuten tijd 60 kledingsstukken aantrekken en 3 meisjes moesten er voor zorgen dat op een bepaald lied iedereen de dansvloer onveilig maakten. Niet echt onoverkomelijke opdrachten. Dit alles werd opgefleurd met de op voorhand in elkaar gestoken dansnummertjes. Stuk voor stuk van topkwaliteit en met een hoog amusementsgehalte. Het 6^de weet hoe ze een feestje moeten maken. Gelukkig was er een portier die ongewenste nieuwsgierige gasten op een afstand hield. Een gesloten feestje is nu eenmaal een gesloten feestje. Alle opdrachten werden met goedkeuring van de jury uitgevoerd en de verrassing was dus een feit. Tot een kot in de nacht euhm tot een schappelijk uur werd er gefeest, gedanst, gegeten en gedronken. De laatste nacht eindigde dan ook in schoonheid. Flink rusten allemaal want morgen staat er nog iets heel belangrijks te gebeuren.

Slaapwel en veel succes!

23:06 Gepost door Juf Elke, meester Kristof Permalink | Commentaren (7) | Email dit | Facebook |

09-02-10

Dinsdag 09 februari 2010

Dinsdag 9 februari 2010

De zon kwam op, vanmorgen, over de mooie bergtop vanmorgen, een mooi uitzicht. Ja de zon kwam op, vanmorgen, over de mooie bergtop vanmorgen, een mooi uitzicht. Ja vanmorgen, vanmorgen, de zon, vanmorgen … was het min dertien!

Een stralende dag dus en tevens ook stralende gezichten bij het ontwaken. Op de vrolijke tonen van Mega Mindy maakten we ons klaar voor het ontbijt. Niet veel later stonden we al op de latten want de dag begon met de skiles. De voorlaatste keer want donderdag is het immers wedstrijdski. Vooraleer het zover is moet er wel nog geoefend worden en dat stond vandaag dan ook op het lijstje van de skimonitoren. De 2 groepen bevinden zich nog steeds op de tweede piste en ondertussen wordt het daar al gezellig druk. De hoogste tijd dat ze spectaculaire vorderingen maken zodat ze naar de ultieme piste kunnen gaan. Ik kruis mijn vingers en benen maar niet tijdens het skiën. Dat is gevaarlijk! 1 groep mocht vandaag met de bananenlift tot op het hoogste punt van de tweede piste. Zachtjes en voorzichtig in ploeg grote bochten maken. Af en toe mochten ze om de beurt naar beneden skiën tot bij Marina, de skimonitrice. Dat was toch de bedoeling. Het enige probleem is dat vergeetachtigheid stilaan de bovenhand neemt bij sommigen. Van die grote bochten was plots geen sprake meer tot groot ongenoegen van Marina. Een fikse uitbrander zette iedereen weer op het goede spoor en in de juiste bocht. Uitbranders geven is dus ook nog een talent dat ze bezit. Vanaf toen ging het dan ook weer wat beter. Iedereen was duidelijk wakker. De andere groep concentreerde zich vandaag ook op het betere bochtenwerk. Met kegels zette Clemens, de andere skimonitor, een klein parcours af op de eerste helling. Omdat iedereen verhuisd was van piste, was daar lekker veel plaats! Gezwind en met veel gretigheid nam iedereen de verschillende bochten die perfect waren uitgezet. Ook hier hebben ze vandaag zeer goed geoefend. Met wat geluk kan er misschien één van de twee groepen morgen een poging ondernemen om de ankerlift richting grote piste uit te proberen. Ik kruis mijn vingers en benen. Nu echt, want het skiën is dan ook gedaan.

Omdat de zon nog steeds van de partij was kon de geplande uitstap naar de Jöchelspitze plaatsvinden. Omstreeks 13.45u pikte de bus ons op. Elza en Jos, de kookouders, vervoegden ons op het laatste moment en de korte rit naar Bach was ver………trokken. Aangekomen! De buschauffeur was duidelijk ook een skiër want hij nam zijn bochten wel groot. Wellicht omdat hij geen andere keuze heeft want de weg naar de kabelbaan is niet bepaald route 66. Snel de kaartjes afhalen en per twee in de stoeltjeslift. Een heuse belevenis voor velen. Zeker voor diegenen die last hebben van wat hoogtevrees. 10 minuten en 20 pilaren verder was de beloning voor de doorstane angsten groot. Een prachtig uitzicht kregen we voorgeschoteld. De omliggende bergtoppen leken voor het grijpen en het dal lag er vredig bij. De zon zorgde voor een aangename temperatuur en dat was nodig. Zeker op deze hoogte. Aangenaam skiweer dus maar zeker zo aangenaam om de plastic zakken te voorschijn te halen. Het duurde dan ook niet lang voor deze van een helling gleden en beneden tot stilstaan kwamen. Steeds moest er ook iemand van de kinderen mee want de zakken kwamen niet vanzelf terug naar boven. Een opdracht waar ze geen neen tegen zeiden! Zelfs de skiërs keken vol bewondering naar de waaghalzerij die onze kinderen moesten uithalen om de zakken beneden en weer boven te krijgen. Op en top plezier! Skibroeken, jassen, handschoenen, schoenen, ogen, haren … alles hing vol sneeuw en … snot. Op en top plezier dus! Anderhalf uur lang werd er naar beneden gegleden, gevallen, gegild en gesmeten. Met onderkoeling tot gevolg. De zon verloor snel veel van haar krachten en die van ons waren ook bijna op. Het zou beslist niet lang duren vooraleer het ijzig koud zou worden. De natte haren, vochtige handschoenen en sneeuw in onaangename plaatsten greep ons bij de keel. Tijd om de Jöchelspitze vaarwel te zeggen en te bedanken voor de fijne namiddag. Door de 10 minuten durende afdaling met de kabelbaan knakten enkele veren. Koud, koud, koud. Veel meer kreeg je niet meer uit hun mond te horen. De bus kon niet snel genoeg arriveren om ons terug naar Rodenbach te voeren. Kwam er nog eens bij dat we in Bach moesten overstappen op een andere bus, geheel onverwacht. Gelukkig duurde het wachten niet lang. Elza en Jos stapten als eersten af en snelden naar hun werkterrein. De warme chocomelk waar zo naar gesnakt werd moest nog gemaakt worden. De berglucht had hen duidelijk deugd gedaan want tegen een recordtijd stonden de kannen warme chocomelk op tafel. Voortreffelijk warm werk.

Het verdere verloop van de avond verliep rustig. De spelletjeskoffer van Jeka stond deze avond ter onze beschikking. Een geschikte afsluiter van de dag om met een warm maar voldaan gevoel de nacht in te gaan.

Morgen voorspellen ze sneeuw en donderdag nog meer. De zon zal er niet meer aan te pas komen. Ik bereid jullie al maar stilletjes voor dat de kans er in kan zitten dat we ons verblijf hier wat gaan verlengen!

Een fijne nacht!

20:45 Gepost door Juf Elke, meester Kristof Permalink | Commentaren (10) | Email dit | Facebook |

08-02-10

Maandag 08 februari 2010

Maandag 8 februari 2010

Wanneer we deze ochtend door de ramen naar buiten Keken Konden we een glimp opvangen van de opkomende zon. Een geheel andere Situatie dan de voorbije dagen. De temperaturen waren ook lichtjes anders en wees het kwik -10 ° C aan. Een mooie en zeer Verfrissende dag Bood Zich aan. Het duurde wel even, ongeveer tot de middag vooraleer ik wakker was. Mijn ogen en lichaam Duidelijk hadden het wat moeilijk om deze dag aan te vatten. Mijn motor draaide vierkant en had dringend een revisie nodig. Wellicht ook wel te wijten aan het Feit DAT er in de voormiddag een lesblok gepland stond. U begrijpt DAT een motor daar al wel eens van gaat sputteren en gewoon stilvalt. Bij die van mij was dat niet anders. Frans, wiskunde, taal en DAT Terwijl de zonnestralen het hele dal in beslag namen. Wanneer ik naar buiten Keek droomde ik zachtjes weg en Werd het donker. Opeens besefte ik dat mijn oogleden hadden besloten om mijn ogen het daglicht te ontnemen. Wanneer ze weer open gingen werden ze geteisterd door de felle zonnestralen die door de ramen binnenvielen. Alsof ze ons wilden vertellen DAT het buiten beter is dan binnen. De thermometer buiten wees dan ook 25 ° C aan. Winter Met een zomers karakter. Flarden van gedachten flitsten door mijn hoofd, afgewisseld met een stroom van onduidelijke gegevens Afkomstig uit de lessen van juf Elke. Het ging over een busrit met een Gemiddelde snelheid van 70km/uur als je de 115 minuten pauze niet meerekent tot het uitspreken van août Tijdens het bellen naar een plaatselijk weerstation. Dat is het meest samenhangende DAT ik van de hele voormiddag kan maken. Mijn excuses. Wie meer wil weten mag er Na afloop van de reis het sneeuwklasboek bijnemen.

Wakker worden gebeurde pas in de namiddag bij het naar buitenstappen voor de volgende skiles. De zon en vrieskou zorgden ervoor Dat de piste er redelijk hard en snel uitzag. Dat was ook het geval. Omdat het gisteren geen skiën was Moest iedereen nog wennen aan de latten. Het langlaufgevoel zat er blijkbaar nog in en de eerste ritten naar beneden verliepen eerder chaotisch. Wanneer iedereen het gevoel terug te pakken had kon er weer intensief geoefend worden. Nog steeds op de tweede piste vertoevend gleden ze met grote bochten naar beneden. Hier en daar Werd er al een kleine slalom geoefend. De skistokken waren de keerpunten waarrond een mooie bocht Moest gemaakt worden. U leest er rond, de kinderen verstonden er over van er tegen. Keer op keer belandden de skistokken op de grond. Door de gedrevenheid werden de bochten zo kort genomen DAT het prei Alsof ze door de skistokken probeerden te komen. Steeds met een negatief resultaat als gevolg. Ondertussen Werd het ook steeds drukker en drukker op de piste. Andere groepen vonden HUN rustige weg naar de piste. Het aanschuiven aan de lift op momenten duurde dubbel zo lang. Daarom verhuisden onze 2 groepen terug naar de vorige piste waar ze opnieuw de slalom inoefenden. Een kleinere piste maar wel meer kansen om te skiën. Mooi opgelost en misschien zit er de komende dagen wel een ritje in naar de ankerlift. We zullen zien, we zullen zien. Ik wacht hen daar zeer graag op. De zon ging stilaan onder en het werd dan ook frisser. De les was net op tijd gedaan en de warme chocomelk. Met liefde gemaakt, Dat smaakt!

Het daaropvolgend douchemoment Kwam Voor een enkeling geen moment te laat van de netto wel. Er was immers al van vanochtend Onderbroek gewisseld willen ze was een beetje vuil. Verschoning: stuk. Wellicht te hard geremd.

Tegen de avond Werd er een vuurslang gesignaleerd in het dal. Uiteraard DAT wekte veel interesse op bij de kinderen. Eerst nog even passeren langs de Quick Voor een hamburger. Met een gevulde maag en goed ingeduffeld tegen de vriezeman willen anders bijt sterven in uw poep, doken we fluorescerend de Velden inch Op zoek naar die gevaarlijke vuurslang sterven, volgens de legende, 's nachts op zoek gaat naar onschuldige kindjes, liefst 12 jaar oud . Geflankeerd door de geest van Haar eerste slachtoffer en bijgestaan door immense Wolven met twee gezichten, slagtanden van wel 50cm lang en met bloed doorlopen ogen. Een keer per jaar komt deze van de bergpas afgedwaald om Zich te voeden en verslindt ze alles wat ze Op haar weg tegenkomt. De deur noodsirene krijste het hele dal en waarschuwde de Plaatselijke bevolking. Alle ramen en deuren werden met de Meeste zorg afgesloten. Hier en daar Werd er nog een spelend kind van de straat geplukt en wij, wij zaten ondertussen in het bos. In de verte zag je een rode gloed die de bergpas vulde nl Zich kronkelend een weg baande door het bos richting het Lechtal. Op de achtergrond hoorde je wolven huilen als kleine kinderen maar dan nog erger! De geur van zwavelzuur prikte in onze ogen en neus en het gehuil zorgde voor een pijnlijk gevoel in onze oren. Wat een geluk DAT we net nu onze avondwandeling hadden. Zoiets maak je maar een keer in je leven mee, als je pech hebt! Het werd steeds donkerder en je had het gevoel Alsof de geest steeds over je schouder meekeek. Wachtend op het signaal van de vuurslang om toe te slaan net op het moment DAT je het niet verwacht. Nog snel een groepsfoto kon het wil wel eens de laatste geweest zijn. Plots hoorden we een afgrijslijk gehijg naar ons toe komen maar van die rode gloed was geen enkel spoor. Het gehijg Werd steeds maar Luider en Luider. Onze adem stokten en spieren verstijfden. Als het zou Moest het een gevecht op leven en dood worden. Ik zou Beslist niet rusten vooraleer ik een wolf of twee overwonnen had. Ik moest en zou ... 'Onze Fakkel is uit willen sterven heeft maar een klein lontje. Dat brandt niet goed dan. Mag ik die bij u terug aansteken? " Had ik die vuurslang dan gedroomd? In ieder GEVAL Het was een mooie avondwandeling door de velden en het bos. Een mooie open hemel zorgde voor een adembenemend zicht op de sterrenhemel. Zoveel moois bij elkaar. Ik loop dan ook graag met mijn hoofd Tussen de sterren en samen met de kinderen genoten we ervan. Zoekend naar de Grote Beer en De Melkweg sloten we deze dag in schoonheid af.

Droom maar gerust van de sterren en wie weet kom je nog wel een vuurslang tegen! Slaapwel en droom zacht!

23:47 Gepost door Juf Elke, meester Kristof Permalink | Commentaren (8) | Email dit | Facebook |

Zondag 07 februari 2010

Zondag 7 februari 2010

Zondag, rustdag maar niet hier. Ook vandaag was de sneeuw bij het opstaan van de partij. Heerlijk toch. Het zandmannetje van ’s nachts wisselen voor het sneeuwmannetje van overdag. Er was ook veel mist en de zon was niet onmiddellijk van plan om hier iets aan te doen. De sneeuw echter maakte dat ruimschoots goed.

Geen skiles vandaag maar langlaufen. Wanneer iedereen goed aangekleed was, kon de verdeling van het materiaal gebeuren. De stokken, laarzen en latten waren afgestemd op lengte en gewicht dus dat was even puzzelen. Niet veel later begaven we ons, met het juiste materiaal, richting de velden waar de loipes vredig wit op ons lagen te wachten. Smalle latten, grote stokken, aangepaste schoenen en een loipe. Meer heb je niet nodig om te langlaufen. Je moet er dan wel in lukken om je schoenen vast geklikt te krijgen en dat was toch wel een groot probleem bij de meesten. Een enkeling had meer succes en kon al aan een oefenronde beginnen. Een tijdje later nog iemand en nog iemand en uiteindelijk vertrok iedereen voor een eerste, tweede of derde oefenronde. Wel vreemd dat langlaufen. Je moet stappen en schuiven tegelijkertijd. Voor velen niet echt een sinecure. Daar maak ik wel graag een bedenking bij. Wanneer er gewandeld moet worden schuiven en glijden ze als de beste maar wanneer ze moeten langlaufen weten ze plots niet meer hoe dit moet. Bij aanvang van het eerste parcours werd er hier en daar dan ook een eigen invulling gegeven aan dat langlaufen maar lang duurde dat niet. Als volleerde langlaufers gleden ze sierlijk door de loipes. Af en toe ontspoorde er een atleet wel eens maar dat hoort er nu eenmaal bij. Ook het weer maakte al wel eens een uitschuiver. Dan was er sneeuw, dan was er mist. Dan was er een koude wind en dan poedersneeuw. Dan weer hevige sneeuw en dan was het warm. Tijd voor een welgekomen drankpauze. De nodige snelle suikers werden opgenomen en al snel had iedereen weer krachten te veel. Een steile helling naar boven dan maar en vervolgens in vrije val naar beneden. Vrije val werd dan ook zeer letterlijk genomen. Het eerste parcours zat er op, het middagmaal stond op ons te wachten. Spinazie, want daar word je sterk van!

Met spinazie in de armen en benen kon deel 2 van het langlaufen starten. Ondertussen had de zon de ochtendmist verdreven en een aangename zonnegloed vulde het dal. Deze keer waren er twee mogelijkheden. Ofwel een korte ronde die je zoveel keer mocht afleggen als je wilde. Ofwel de lange rond en dan moest je mee met de meester. 5 kinderen kozen voor de eerder avontuurlijke langere ronde. Deze ging door de velden, over het water, door het bos, een zware helling omhoog en pijlsnel naar beneden en nog veel meer. De anderen kozen voor de korte ronde, gevolgd door het rollen, glijden en vallen van een besneeuwde helling. Uitgeput van het harde werken ging omstreeks 16.15u de zon onder en wij ook. Het werd frisjes en dat was duidelijk voelbaar. Tijd dus om ons even te gaan verwarmen aan de gezellige kachel.

Het avondmaal was iets vroeger voorzien dan normaal. Er stond nog een spectaculaire avondactiviteit op het programma: Rodelen. Carlo, de buschauffeur die eigenlijk Camiel heet, pikte ons met zijn feestbus op en bracht ons naar Holzgau. Daar staat trouwens de grootste sneeuwman van het Lechtal. Een benedendoorsnede van 5 meter en een hoogte van 12 meter. Zijn neus was een groot brood bij gebrek aan een grote wortel. Het is dan ook niet het seizoen van de grote wortelen hier.

Rodelen dus. Een korte wandeling bracht ons naar de plaatselijke skipiste. Daar was het wachten op ‘den boer’ wiens naam we niet weten. Met zijn tractor volgeladen met sleeën imponeerde hij de kinderen. Niet veel later trok hij met veel geweld en bijhorende paardenkracht ons naar boven. Een avontuur op zich en dan moest de afdaling nog volgen. Boven kregen we allemaal nog even te horen dat rodelen leuk maar gevaarlijk is. Geen risico en goed remmen was de boodschap. 2 kinderen, 4 voeten op de grond. Altijd! Een bocht naar links is hard remmen met de linkervoeten, een bocht naar rechts hard remmen met de rechtervoeten. Wanneer je valt, zo snel mogelijk terug op de slee. De cassette ingesproken met de afspraken in zijn borstzak leverde weer puik werk. Ook zijn mond bewoog dit jaar beter mee met de tekst, denk ik.

3 ritten naar boven, 3 pijlsnelle ritten naar beneden. 3 maal plezier! De laatste zullen de eerste zijn en dat bewezen juf en meester in de eerste rit. Geen risico’s! Weinig tot geen ongevallen. Al gingen er enkelen wel uit de bocht en een botsing hier en daar was ook een feit. Allemaal zonder blikschade. Aan het rodelen kwam ook sneller een einde dan verwacht maar dat heb je nu eenmaal met leuke dingen. Camiel en zijn feestbus zorgden ervoor dat er een verlengde kwam aan de vreugde. Op de vrolijke tonen van Laura Lynn en een bus vol konijnen reden we terug naar Rodenbach. Met een amazing lightshow aangevuld met toeters en bellen baanden we ons een weg door het donkere Lechtal. Een leuke afsluiter voor een dag vol leuke activiteiten. Nog snel even kijken naar Shaun en luisteren naar de Vlo. Het avondritueel bracht rust in de brouwerij.

Morgen brouwen we verder maar tot dan: Slaapwel!

11:41 Gepost door Juf Elke, meester Kristof Permalink | Commentaren (8) | Email dit | Facebook |

07-02-10

Zaterdag 06 februari 2010

Zaterdag 6 februari 2010

Sneeuw, sneeuw, sneeuw. Gisterenavond vielen de eerste sneeuwvlokjes hier in het dal. Ook tijdens de nacht nam Koning Winter geen rust en strooide lustig Hij zijn witte vlokjes in het rond. Geen echte dikke Chocoladevlokken maar wel stevig genoeg om het landschap extra wit te kleuren. 'S Morgens was de man nog ijverig aan het werk. Samen met enkele mistbanken Plaatselijke zorgde Hij ervoor Dat de omliggende bergen veel van HUN Zichtbaarheid verloren. De voormiddagles skiën prei een extra dimensie te krijgen.

Eerst moesten we nog ontbijten om Koning Winter zijn grillen, nou ja grillen, aan te kunnen. Stilaan leven we van maaltijd naar maaltijd toe. Keer op keer werden we al verrast door onze vervangende kookmama's. Telkens weer lukten ze erin om de traditionele Belgische keuken te bereiden vol Tsjechische invloeden. Vaak kregen we Zelfs een geheel andere menu vol Tsjechische hoogstandjes. Het is ondertussen al zo erg DAT ik 'met mijn Tsjechische' ogen toe kan schrijven en er nog lang niet mijn buik van vol heb. Hoewel, na 4 stukken appeltaart Moet een mens al eens een pauze inlassen. Net lang genoeg tot aan de volgende maaltijd. Maar het ontbijt dus. Een mooi bordje alweer, gevuld met een zelfgemaakte salade. Denk aan zalmsalade maar dan zonder Zalm van haringsalade zonder haring en je hebt De juiste smaak te pakken. Niet beginnen met krabsalade zonder krab wilt dan heb je iets geheel anders. Maar dat het smaakte, daar bestaat geen twijfel over.

Vol nieuwe krachten maakten we ons klaar voor de skiles. Het eten was Zoveel effect op ons DAT we ruim half uurtje te vroeg klaarstonden aan de deur een. Beter te vroeg dan te laat dan maar. De 2 groepen moesten ook vandaag starten aan de eerste lift. Eerst nog wat ploegen, draaien en remmen om het skigevoel erin te krijgen. Dit ging allemaal gepaard met een lacht En dat had Duidelijk een Positieve Invloed op diegene die het gisteren een beetje afweten Lieten. Als snel mochten beide groepen Zich naar de tweede lift begeven. Een iets of wat snellere lift en dat was zelfs aanpassen. Ook de piste zelf is van een hoger niveau en Bracht de kinderen naar daar. Niet helemaal naar de top maar halverwege. Een mooie uitdaging dus voor deze les. Iedereen deed dan ook zijn Uiterste best om het parcours heelhuids door te komen. Na Kunst en Vliegwerk op de latten weergalmde Enkele Oostenrijkse liederen wat meer dan de piste skiën waarna het plots vlotter ging. Het sneeuwen was ondertussen al een tijdje gestopt en de zon deed heel veel moeite om de mist en wolken te verdrijven. De meester besloot om op de top een kijkje te gaan Nemen naar de plannen van de zon. Bovengekomen prei deze de overwinning bijna bieten te hebben. In alle haast Hij snelde naar beneden om het goede nieuws te BRENGEN. Bij de volgende tocht naar boven was de zon dan toch het onderspit Moeten delven EN DE Zichtbaarheid is nihil. De mist kreeg dan ook een winters karakter en daar was de sneeuw weer. Weer snel naar beneden maar de sneeuw was Enkele seconden sneller. Toeval of niet maar Net zoals aan de zon was er ook een einde gekomen aan de skiles. Laat het dan maar gezellig sneeuwen dan hebben we morgen nog meer sneeuw!

Na het middageten Moest er snel verder gedaan worden wil de wandeling naar Gibler Alm en de voederplek stond op het programma. Een ware nachtmerrie voor wie niet van wandelen houdt. Een heuse thriller voor wie nog minder houdt van een wandeling die stevig bergop loopt. De hel voor iemand Wanneer je er dan ook nog eens besneeuwde ondergrond toevoegt aan een. Een Heus plezier voor iemand die graag eens afziet En een stevige wandeling wel ziet zitten. Voor elke categorie hadden we wel Enkele vrijwilligers. Bij het betreden van het eerste echte stukje bergop was er al een Duidelijke afscheiding. Wanneer de koplopers de daaropvolgende bocht namen achter hen was er al niemand meer zichtbaar. Het tempo en de hellingsgraad lagen Duidelijk wat hoog. En hoog moesten ze nog. Het jojospelletje kon beginnen. De koplopers hielden Regelmatig een pauze om de achterblijvers bij te laten komen. Zelfs rusten en samen weer verder. Tevergeefs. Na Enkele meter was de kloof een feit. 30 minuten stappen was al lelijk huisgehouden en daarom was er een Langere pauze nodig. Ter hoogte van Gibler Alm kon iedereen zijn Longen vullen met de nodige zuurstof. Genoeg gerust, actie! Het zwaarste stuk richting de voederplek Werd vol goede moed aangevat. Althans deur sommigen toch. Het duurde dan ook niet lang van de ondertussen gekende afscheiding werd een feit. Iedereen overwon de beklimming en daad dit Verstandig van de Haar op zijn eigen tempo. Voor diegenen die de cijfers willen zal ik u er twee meegeven. De eersten deden over het laatste stuk 12 minuten. De laatste hadden er 26 minuten voor nodig. De anderen kwamen in Verschillende bussen boven. Elke bus heeft z'n eigen fantastische chauffeur. Een prestatie voor en van iedereen!

Mooi was ook het eerder beperkte uitzicht. Een prachtige grote voederplek voldaan tal van afdrukken van gegeerd wild. Althans voor de meester dan, willen Terwijl iedereen nog aan de zuurstof zat Hij was het bos ingedoken. Op zoek naar het mooie der natuur: wild! Na 2 minuten stond Hij dan ook oog in oog met een mooie dame. Ze Keek hem verwonderd aan voldaan sterven prachtige bruine ogen. Netto Wanneer er e-mailadressen uitgewisseld gingen worden doken er aan de linkerkant 6 Rivalen op. Konden ze ook met 7 van 8 geweest zijn maar het ging allemaal zo snel. Het was ieder voor zich en iedereen renden Zich rot. Hij heeft ze daarna niet meer terug gezien en kon ook geen bericht achterlaten na de toon wilt gsm hadden ze niet een. Een gemiste kans!

Terug halverwege doeke doeke doek iedereen de Gibler Alm binnen voor een frisse pint ... cola, Almdudler, spezi van appelsap. De geruchten doen de ronde DAT er ook iets Sterks Werd geconsumeerd maar als DAT Moest al zo geweest zijn, was dat enkel uit beleefdheid. Schol!

Eenmaal beneden kwamen we terecht in de finale aflevering van 'De slimste ploeg'. 4 ploegen streden tegen elkaar voor de titel van 'Slimste ploeg voor 1 avond'. Er kwamen Verschillende categorieën aan bod en ook meerkeuzevragen, waar of niet waar, muzikale vragen en nog veel meer. Een verslag van deze aflevering zou te veel tijd in beslag maar Nemen Enkele topantwoorden wil ik jullie niet ontnemen. Laten we nu maar even goed op willen Ongetwijfeld zullen deze dingen nieuw zijn:

· Hoe heet de hond van Kuifje? Bobby willen sterven heb ik!

· Welk dier staat symbool voor slimheid? 4 mogelijkheden: leeuw, vos ... en dan Kwam het antwoord al: Dolfijn!

· Hoeveel cm groeit je haar gemiddeld per jaar? 1 meter! Maar ja, is dat toch!

· Naar welke bloem is een vakantie genoemd? De Zonnebloem, Spanje, Alpenroos waren een van de Betere antwoorden.

· De mens is geen zoogdier wilt dat is een aap.

· Wanneer is de schaduw het kortst? Ach ja, in de winter willen dan is er geen.

Uiteindelijk vrouwelijke werknemers 'de wandelaars' na een prachtige finale en de wedstrijd Kunnen ze zich voor een avond 'De slimste ploeg' noemen.

Goedenavond en graag tot volgende keer.

08:46 Gepost door Juf Elke, meester Kristof Permalink | Commentaren (7) | Email dit | Facebook |

05-02-10

Vrijdag 05 februari 2010

Vrijdag 5 februari 2010

Na een prachtige nachtrust werden de leerlingen goedgezind en vooral uitgeslapen wakker. Het slapengaan verliep gisterenavond opnieuw zeer vlot en dat merk je ’s ochtends. Blije kinderen die vol goede moed en met een lach op hun gezicht de dag beginnen, daar word je zelf ook vrolijk van. Ook het ontbijt zorgde voor een lach op de gezichten. Heerlijke thee met schijfjes appelsien erin en als afsluiter nog een wafel. Wij worden hier echt verwend!

Over verwennen gesproken. Na het ontbijt was het tijd om de spieren los te maken met een wandeling langs de Lech. Goed aangekleed want de zon liet de bergtoppen voorlopig nog ongemoeid. Een frisse neus zou beslist wel deugd doen. Lang kon er niet genoten worden van die frisse neus want er werd een strak tempo aangehouden. Naarmate de Lech dichterbij kwam ging de frisheid bij enkelen verder weg. Een adempauze was dan ook meer dan welkom en sommigen zochten die frisse neus letterlijk op. Het duurde dan ook niet lang of ook de juf had terug een frisse neus en die bezorgde op haar beurt dan weer een frisse neus aan Jan … en alleman. De oevers van de Lech kwamen ondertussen dichterbij. Deze lagen er mooi besneeuwd bij waardoor je niet altijd zeker wist waar je voeten terecht kwamen. Sneeuw, ijs, water voor ieder wat wils. De wandelwegen waren niet altijd duidelijk zichtbaar door de sneeuw en af en toe was er een off road onderneming nodig om terug in het juiste spoor te geraken. De ijzige ondergrond maakte het wandelen niet altijd even makkelijk. Schuivend en schaatsend baanden we ons een weg door het idyllische landschap. De Lech lag er ook nu weer vredig bij. Enkele vissen vergezelden ons in hun tocht door tegen de stroming in te willen zwemmen. Vrijdag, visdag! Dat namen enkele kinderen zeer letterlijk. Met stenen en keien in de hand probeerden ze vakkundig een gat in het ijs te hakken. Deze poging verspreidde zich als een lopend vuurtje en niet veel later verzamelden verschillende oermensen zich rond dit project. Vuur hadden ze blijkbaar al en daarom richtten ze hun keien op het water. Althans de zoektocht naar water. De keien vlogen in het rond maar het succes was eerder gering. Zeker wanneer de tijd van gaan gekomen was. Er moest immers ook nog gewandeld worden. Dat kon niet echt op veel begrip rekenen want er waren al veel fysieke pijlen verschoten. De laatste loodjes wegen dan ook het zwaarste en dat was duidelijk te merken aan de lichaamstaal. Zo goed als iedereen was dan ook zeer gelukkig wanneer de tocht op zijn einde liep. Dat er morgen een steile klim op het programma staat zullen we nog maar even stilhouden. Eerst recupereren lijkt me het verstandigste.

Opnieuw kregen we een overheerlijk middagmaal voorgeschoteld dat ook nu weer Tsjechische invloeden kreeg. Misschien moeten we volgend jaar maar naar Tsjechië gaan skiën? In ieder geval skiën we dit jaar in Oostenrijk en klagen doen we niet. Tijd ook voor de 2^de skiles. Ruimschoots op tijd klaar, want het aandoen van de skibotten verliep nog vlotter dan gisteren. Het lijkt wel alsof ze nooit iets anders hebben gedaan.

De zon was trouwens nog steeds niet van de partij en dat zorgde ervoor dat de gevoelstemperatuur toch heel wat lager lag dan gisteren. Desalniettemin hadden we alles om er weer een leuke skiles van te maken. Snel naar de skipiste en wachten op de monitoren. Ski’s aanbinden en naar boven want misschien zat er vandaag wel een lift in. Het duurde dan ook niet lang vooraleer de eerste groep effectief de eerste lift mocht nemen. De oefenlift van gisteren houden we buiten beschouwing want dat kan je geen lift noemen. Ploegen, bochten nemen en remmen. Ook vandaag werd hier weer heel wat aandacht aan besteed. Zelfs de twee ervaren skiërs van de groep besloten om niet over te stappen naar de gevorderden. Samen uit, samen thuis moeten ze gedacht hebben en ze wilden ook graag aan hun techniek werken. De sfeer in de groep zit goed, samen staan we sterk! Niet veel later nam ook de andere groep de lift naar boven richting top van de eerste helling. Hier toch enkele problemen met een enkeling maar de skimonitor heeft duidelijk veel geduld en talent. Binnen 2 dagen zijn volgens hem de problemen opgelost en skiet iedereen zoals hij het wil. Ook de vriendschap en kameraadschap was van de partij. Coaching en teaching, iedereen heeft momenteel een onmisbare inbreng in de groep en ook dat mag gezegd worden. Juf en meester zijn oprecht trots. Hopelijk houden ze dit allemaal vol en dan zullen er, buiten het skiën, vele levenslessen geleerd worden tijdens deze sneeuwklassen.

Het was ook rustig op de piste. Er moest niet te lang gewacht worden aan de lift om een ritje naar boven te versieren. Tijdens het naar beneden skiën kon er al wel eens een bocht te scherp of te groot genomen worden. Dat was allemaal geen probleem. Ideale omstandigheden dus om de eerste cruciale lesdagen door te komen. En ik zag dat het goed was.

Wanneer we terug aankwamen in ons huisje stonden we opnieuw voor een verrassing. De kookploeg had niet enkel warme chocomelk voorzien maar ze hadden er niets beter op gevonden om ook nog appeltaart te bakken. Een heerlijk deeg gegarneerd met gestoofde appelen, kaneel en suiker. Dit alles gebakken in de oven en de heerlijke geur bij het binnenkomen deed ons allemaal watertanden. Onze stoutste Tsjechische dromen werden werkelijkheid. Een ware primeur want dit hebben we in al die jaren nog nooit meegemaakt. Wegens de grote hoeveelheid kunnen we er morgen nog van genieten. Heerlijk!

Opnieuw heel wat avontuur vandaag. De avondactiviteiten waren daarom in een rustig kader. Eerst een kleine les over het Lechtal zelf en zijn bezienswaardigheden en weetjes. Daarna konden de creatieve zielen aan het werk met origami. Er werden uiteenlopende zaken gecreëerd gaande van een kolibrie tot een zitbank. Van een romantisch hartje tot een mammoet. Heuse breinbrekers want de handleiding van een Ikeakast is makkelijker te volgen dan die van de origami. Pluspunt is wel dat je niet met een overschot aan vijzen zit en je jezelf moet afvragen of je nergens iets vergeten bent. Toch kunnen we een gelijkenis vinden want, net zoals bij de kast moet je volgend principe hanteren: eens in elkaar gezet, nooit meer uit elkaar halen! Tot zover het pleidooi om morgen met z’n allen eens elders dan in Ikea te gaan winkelen. Dat geeft anderen de kans om eens rustig een Ikea-uitstap te plannen. Wij vouwen hier nog even rustig verder en wanneer we de zekerheid hebben dat onze bouwsels niet in elkaar zakken als een kaartenhuisje kunnen we gaan slapen. En dat zullen we dan ook doen!

Slaapwel.

20:34 Gepost door Juf Elke, meester Kristof Permalink | Commentaren (13) | Email dit | Facebook |

04-02-10

Donderdag 4 februari 2010

Donderdag 4 februari 2010

Om 08.00u werden we vandaag in de skischool verwacht om ons materiaal te passen. De vervangende kookploeg van vandaag zou tegen half negen voor ontbijt zorgen.

Omdat we dus niet zelf voor de innerlijke mens moesten zorgen konden we uitslapen in de verkorte zin van het woord uiteraard.

Goed gemutst, want het was nog wat frisjes buiten, plaatsten we onze eerste stappen in het verlichte Oostenrijk. Vanuit het dal kon je al zachtjes zien dat het een mooie dag ging worden. De bergtoppen stonden waarlijk te schitteren en dat ging niet onopgemerkt aan de kinderen voorbij.

Aan de wandeling naar de skischool kwam snel een einde. We moeten dan ook niet ver stappen naar de skipiste en dat maakte de ochtend alleen maar mooier.

Aangekomen begaven we ons richting kelder alwaar we uit onze schoenen schoten. Wegen en meten, datgene waar de meeste aanwezige dames het lastig mee hadden, maakten die handeling wat makkelijker. Daarna kreeg je een persoonlijk boodschappenlijstje waarmee je skibotten, skilatten en skistokken kon shoppen. Iets wat de dames dan weer wel konden appreciëren. ‘Oh, die botten passen kei hard bij mijn jas. Ik hoop dat er ook paarse stokken zijn want dan kan ik die schoon muts opzetten. Zeg, zouden er ook botten zijn met pels in? Dat is kei schattig!’ Al goed dat de heren vandaag niet moesten betalen! In ieder geval had iedereen op relatief korte tijd zijn of haar materiaal. Snel het materiaal in de garage en hup hup, ontbijten!

Bij aankomst hadden de vervangende kookouders de tafels al gedekt. De heerlijke verse broodjes waren vakkundig in sneetjes gesneden. De thee, koffie en melk waren warm en de confituur en choco stonden heerlijk naar ons te lachten. Het ideale recept van een welgekomen ontbijt en het was stil. Niet te lang genieten want niet veel later stond de eerste skiles op het programma. Ondanks het feit dat ze de latten enkel nog maar in de garage hadden gezet zat het vertrouwen en de zin om te skiën er al in.

Eerst de skikleren aandoen en dan het geworstel nog met die vervelende skibotten. De ervaring leert ons ondertussen dat je daar de eerste maal wel wat tijd en geduld moet aan besteden. De eerlijkheid gebied ons om te melden dat er dit jaar opvallend minder problemen waren. Relatief snel stond iedereen klaar om te vertrekken hoewel een enkeling toch nog besliste om zijn jas aan te doen. Iemand anders dacht dat handschoenen ook wel een goed idee waren en een skibril werd hier en daar ook nog snel tevoorschijn gehaald. Het automatisme krijgen we er de volgende dagen nog wel in.

Op de skipiste stonden 2 monitoren ons op te wachten. Ze namen elk een groep onder hun vleugels en trokken de piste op. Hoever de vleugels gespreid moeten worden valt nog af te wachten. Ondertussen had de ochtendzon de spitsige bergtoppen overwonnen en haar stralen daalden de berg af, het dal in, de piste op. Heerlijk skiweer! Al snel lieten de monitoren weten dat onze leerlingen de beginnende technieken snel oppikten. Aan de gezichten van de kinderen kon je zien dat ze er zelf van genoten. Van het weer, de sneeuw en het skiën. Sommige kregen er vleugels van maar dat kon ook de oefening geweest zijn. Dat laat ik graag in het midden. Ploegen, remmen, draaien en vallen. Ze hebben het allemaal onder de knie en na de eerste les was er geen oplapwerk voor de juf en meester. Noch lichamelijk noch geestelijk. Een ware verademing, zowaar een godsgeschenk. Benieuwd wat de skiles morgen zal brengen. Als ze het goed doen zit er al zeker een tochtje met de lift in want liften is toegestaan.

In de namiddag pakten we het melkzuur aan. Sporters moeten nu eenmaal bewegen en niets is zo lastig als morgen met stramme spieren de tweede skiles aanvatten. Dat willen we hier ten allen tijden voorkomen en de tocht bracht ons bij de souvenirwinkel. Daar werden briefmarken aangekocht om het thuisfront te verblijden met een kaartje of een brief. Ook de plaatselijke kerk mocht op de tocht niet ontbreken. De wondermooie schilderingen binnen konden op vele verbaasde open monden rekenen. Hier wordt Kunst nog met een grote K geschreven. Omdat het nog zulk een mooi weer was kreeg de wandeling een uitbreiding. Doorheen de velden en langs de loipes marcheerden we. Genietend van het mooie uitzicht want morgen kan het sneeuwen, maar dat vinden we niet erg. Een mooie afwisseling tussen zon en sneeuw. Zouden ze dat hier niet kunnen regelen voor ons? Luid zingend en met veel overgave marcheerden we op: ‘Klein soldaatje, groot soldaatje laat ons flink marcheren. Groot soldaatje, klein soldaatje ….’ ‘Macadam, Macadam, sneeuwweg, sneeuwweg….’ Het hele repertoire kwam aan bod en ik zag dat het goed was.

Tijdens het avondmaal kregen we een leuke verassing van onze Tsjechisch getinte kookploeg. Zij hadden wederom een heerlijk bordje eten voorzien aangevuld met de verrassing van de avond: Tsjechische Kartoffeln. Gemaakt met de overschot van de aardappelen van het middagmaal. Een heerlijke lekkernij die zeer schmählich werd bevonden. Ware betonblokjes maar dat kan het eetfestijn niet bederven. Het recept werd ons verteld, maar we verdenken ze ervan niet alle ingrediënten te hebben gegeven. In ieder geval zal er thuis een Kartoffelken gedaan worden. Reken maar van Yes!

Spelletjes spelen en douchen was het avondvullend programma. Deze werden opgefleurd door de aanwezigheid van een spin. Sommige zeggen dat ze wel 10 poten had. Anderen hadden het dan weer over een kleintje met ne grote (en er mag zout op nvdr.) en er werd ook beweerd dat ze het gemunt had op ondergoed. In ieder geval kan ik wel zeggen dat een spin nooit alleen is en met deze klappers houden we het vandaag voor bekeken. Graag tot volgende keer!

21:36 Gepost door Juf Elke, meester Kristof Permalink | Commentaren (16) | Email dit | Facebook |

Woensdag 3 februari 2010

Woensdag 3 februari 2010 - Intro

Omstreeks 6.30u was het verzamelen geblazen in de Frankenweg om aanspraak te maken op die felbegeerde sneeuwklassentickets editie 2010. 16 leerlingen en 2 leerkrachten wisten zich met hun koffers als eerste aan te melden en al snel kwam de bevestiging dat zij de winnaars waren van dit jaar! Niet veel later arriveerde de bus en al snel kon deze volgeladen worden met bagage en leerlingen.

Oostenrijk was de eindbestemming maar eerst moesten nog enkele hindernissen overwonnen worden. De ene al wat groter dan de andere. De eerste stop was in Geel. Daar stonden twee kookouders vol ongeduld te wachten om de voorste zetels te bezetten. Geen probleem, er was immers nog plaats genoeg.

Tessenderlo village was de volgende halte. Daar speelde iemand het al klaar om wegens de verschillende plateaus en snelheidsremmers misselijk te worden met alle gevolgen van dien. Een zakske vol en probleem opgelost.

In Zolder stonden weer enkele kookouders die ook een ticket hadden gewonnen. Uiteindelijk waren we met 27 personen en een buschauffeur. Een rustige rit in het verschiet.

Aachen was een eerste echte stop. Zowel voor ons als voor de chauffeur. Wegens slecht gedrag en het zich niet houden aan de regels werd zijn ticket ingetrokken en een nieuwe kandidaat kroop achter het stuur.

Hockenheim de tweede en tevens ook de middagmaalstop. Omdat het buiten zo koud was, kropen we lekker warm binnen. Dit alles zonder consumptie! Geheel tegen de zin van de uitbater maar gebarend van kromme haas en een toiletbezoek later verlieten we voldaan het wegrestaurant. Hier komen we nog, maar dan buiten! Probleem opgelost.

Onderweg waren er nog enkele opmerkelijke gebeurtenissen en opmerkingen. Zo konden we bijna de hele weg genieten van een mooi sneeuwlandschap. Dat zat dus al goed. Hier en daar passeerden we enkele sneeuwgrenzen. Af en toe werden we geplaagd door regenbuien maar het leukst van al waren de sneeuwstormen. Wellicht was het in werkelijkheid wat minder maar je moet de snelheid van de bus er bij rekenen.

Ook de afstand creëerde enkele twistpunten. Naar Oostenrijk rijden was bijna te vergelijken met het rijden naar zee. Over het rijden zelf hoor je me niet twijfelen maar de afstand, daar heb ik toch wel m’n twijfels over.

Stanzach was de volgende stop op het lijstje maar daarvoor moesten we eerst de slingerwegen overwinnen. Alles verliep vlot. Er werden hand- en hoofdspelletjes gespeeld en net wanneer het ‘ergste’ voorbij was, kwam de eerste melding van misselijkheid binnen. Gelukkig waren we op 100 meter van onze stop in Stanzach waar we ons bij Jeka moesten aanmelden. Crisis afgewend want het volgende half uurtje was ‘rechtdoor’ naar Elbigenalp. Of toch niet? 3 minuten later vloog de misselijkheid door de bus. Het zakje kwam te laat, de juf net op tijd! Na een half uurtje van kuisen, kuisen, kuisen en zakjes vullen was de bus terug ‘proper’ en het huisje daar.

Het was ondertussen 19.45u! Het was hier donker en dat mag je gerust zeer letterlijk nemen. Geen enkel lichtje te bespeuren in het huisje en ook van onze kookouders geen enkel spoor te bekennen. Snel de bus uitladen en op inspectie. Die van Lisp zijn er en ook het eten voor de eerste avond. De sneeuwklassen kunnen nu echt beginnen!

Op meesterlijke wijze werd er dan ook eten gemaakt en niet veel later had het zesde leerjaar een nieuwe kookouder: meester Kristof, uw masterchef for today. Na een heerlijke groenteweelde soep en een spontane afwas met enkele leerlingen was de tijd van het slapengaan ook aangekomen. De kookouders echter nog niet. Geen reden tot paniek, juf en meester zijn hier niet aan hun proefstuk toe en weten ondertussen ook alle potten en pannen staan. Indien de kookouders hier morgen nog niet zijn, beloofde de meester als ontbijt: spek met eieren en als middagmaal: frieten. Benieuwd of het zo ver zal komen maar in de gangen werden onze kookouders al gesignaleerd. In ieder geval bracht deze dag veel avontuur met zich mee en hiermee sluiten we hem dan ook graag af. Slaapwel en hopelijk brengt de korte nacht rust en kookouders (hoewel de leerlingen liever spek met eieren en frieten willen eten).

17:51 Gepost door Juf Elke, meester Kristof Permalink | Commentaren (15) | Email dit | Facebook |